De digitale Stasi

leben-der-anderen3Das Leben der Anderen was vorige week op televisie. Beetje de wet van de remmende voorsprong: In de bioscoop heeft de film meer dan een jaar gedraaid, en is hij al ruim een jaar weg. Maar omdat internetters nooit naar de bioscoop gaan – vinden ze ‘oude media’, en is een hinderlijke onderbreking van de onanie – konden ze het nu pas zien. En ja hoor: De gekenschetste sfeer van de ene buurman die de andere buurman in de DDR in de gaten houdt, dat is precies de sfeer die er in het Nederland van nu heerst.  Vinden zij.

De bemoeizuchtige overheid, de Big Brotherachtige kastjes in de auto, en vooral natuurlijk het idee dat jij niet ineens zomaar gratis en voor niets alle artistieke producten van overal ter wereld zomaar in je zolderkamertje binnen mag halen – alsof dat er iets mee te maken zou hebben.

Diepe zucht.

Het is waarschijnlijk beter de boel om te draaien. Als er al een sfeer van verklikkerij en controlezucht in Nederland zou zijn, dan tref je die eigenlijk juist op het internet aan, hetzelfde internet dat iedereen vrij had moeten maken om met iedereen waar ook ter wereld te kunnen communiceren.

Bardamu kreeg er al eens mee te maken, toen hij iets onaardigs meldde over een paar onbeholpen  internetters, die net als wij gelukkig maar voor twaalf mensen schrijven – schrijven dan in de betekenis van letters achter elkaar zetten, niet in de betekenis van iets blijvends scheppen.

Als ‘straf’ werden naam en werkplaats van de beheerder van deze site op het net gekwakt. Goed, die man had het stukje helemaal niet geschreven, en de plaats waar hij werkte klopte ook niet – de digitale Stasi, zelf overigens gewoon onder een schuilnaam opererend, had uiteraard niet verder gekeken dan het eerste Googleresultaat.

Daar valt nog wel overheen te komen hoor, en helemaal niet erg, maar het mechanisme geeft te denken. Op de bekende afzeiksites wordt altijd nogal hoog opgegeven over privacy, en de overheid die daar heel slecht mee om zou gaan. Maar klopt dat dan eigenlijk wel?

Zelf ben ik al twintig jaar overal en nergens geweest, en heb een keer – welgeteld een keer – een geval aangetroffen van een man die door de overheid in een lastig parket was gebracht, omdat zijn privacy was geschonden – althans, hij beweerde dat het zo was.

Gevallen van mensen die in het nauw zijn geraakt door onbezonnen publicaties op het internet zijn daarentegen zo uit het hoofd op te noemen: het vrouwtje gefilmd op een school terwijl ze seks had met een leerling; een man die inlogde als Hitler en leraar op een school bleek te zijn en van wie de gegevens vervolgens op het net werden gekwakt; een leerling van de School voor Journalistiek die een fiets steelt (tja); de wethouder die iets deed met een raadslid van een andere partij in het fietsenhok. 

En zelf weet u er ongetwijfeld zo uit uw hoofd nog twintig.  Niet begaan door een slinkse overheid, maar door bekrompen zolderkamerrukkers.

Het klassieke antwoord van de wereldverbeterende internetters is altijd: Had hij of zij het maar niet moeten doen.

Als dat al zo is: Goed, maar is het dan aan jullie om meester van leven en dood te spelen? En waar kan ik verhaal halen als jullie mij te grazen nemen? En doen jullie zelf nooit iets fout, om te menen anderen zo de maat te mogen nemen? En zeg gewoon eens eerlijk dat het gewoon gaat om zoveel mogelijk aandacht, zoveel mogelijk hits en dus zoveel mogelijk centjes, verdiend met digitale handel in het leed van een ander?

Realiseer je trouwens ook eens, dat afzeiksites zoals ze hier bestaan, in maar weinig plaatsen op deze wereld kunnen bestaan. In de DDR, om eens een willekeurig voorbeeld te nemen, was de kans vrij klein geweest dat je onder een schuilnaam de overheid ongelimiteerd en ongefundeerd kon beledigen, hoor. Dan kwamen ze wel eventjes langs.

Het is driedubbel ironisch, dat juist het feit dat je in Nederland kunt zeggen wat je wilt, zich langzaam maar zeker tegen Nederland keert – en dat komt niet omdat de overheid er paal en perk aan stelt of iets dergelijks, het komt alleen maar omdat de mensen die er een oneindig gebruik van wensen te maken, niet accepteren dat een ander eens iets terug zegt. En dat die mensen menen, zonder dat ze werkelijk op hun daden aanspreekbaar zijn, met anderen te kunnen doen wat zij willen.

En dan nog een grote mond hebben over burgerrechten ook.

En verder: Eet je hart uit. Of, om met Al Pacino te spreken, ongetwijfeld een van jullie helden: Go fuck yourself, man.

En kijk eens in de spiegel. Je zult kijken in het afschrikwekkend vertrokken gelaat van Dorian Gray.

Advertenties

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: